Home

Hallo allemaal!

Het is al weer een tijdje geleden dat we in Zuid Afrika zijn geweest en jullie hebben kunnen lezen over onze ervaringen.

In de tussentijd hebben we ons avontuur niet helemaal losgelaten en vergeten. Naast het feit dat wij door de ervaringen veranderd zijn, in positieve zin, hebben we het idee dat Be-More stopt met het ondersteunen van “ons” project niet uit ons hoofd kunnen zetten.

Bijna vergeten om nog een overzicht te geven van wat er met de donaties gebeurd is.

Van het donatiegeld konden we de helft uitgeven. 40% is naar een lange termijn potje gegaan en 10% is voor Be More, waarmee ze o.a. dit weblog mogelijk maken.

Van het geld wat we direct konden uitgeven hebben we alle materialen en gereedschap gekocht die we nodig hadden om de klussen uit te voeren. Hieronder vallen: de nieuwe kranen, het hout voor de verhogingen van de pc's, de haakjes voor rugzakken, de haken voor de djembés en gitaren, de plafondplaten, de schuiven voor het hek vast te zetten, de vernis en kwast voor de deuren, wat boortjes, een ijzerzaag, spullen voor de tafeltennistafel, enz. enz.

Allereerst willen we jullie allemaal bedanken voor het lezen van ons weblog. Het heeft ons veel plezier gedaan dat er dagelijks zo veel bezoekers waren en dat we regelmatig een berichtje van jullie terug kregen!

Via dit weblog willen we jullie nu laten weten dat Be More tijdens ons verblijf in Port Elizabeth de beslissing heeft genomen zich per het einde van dit jaar terug te trekken uit de projecten die ze ondersteunen in Port Elizabeth. Dit betekent dat ook de samenwerking met Ubomi Obutsha stopt. De reden hiervoor is dat het aantal aanmeldingen van vrijwilligers voor Zuid-Afrika al geruime tijd terugloopt. Hiermee wordt het voor Be More steeds moeilijker om deze regio te runnen en de projecten op een goede manier te ondersteunen.

Op de luchthaven begon het wederom heerlijk, we leren zoveel tijdens deze reis. Na gezellig nog even wat gegeten te hebben met Mark en Kim, Kyra was al vertrokken naar Johannesburg, bleek dat onze vlucht vertraagd was en 2 uur later zou vertrekken. Daar onze overstap op Johannesburg ook 2 uur was, was dit een aandachtspuntje. Gelukkig was onze vrlucht om te boeken naar een vlucht eerder die per direct zou vertrekken. Rennen dus, tot we er achterkwamen dat het Zuid Afrikaanse “per direct” was, dus we waren ruim op tijd.

De laatste keer wakker worden.
De laatste keer opstaan.
De laatste keer douchen.
De laatste keer ontbijten.
De laatste keer in de auto naar het project rijden.
De laatste keer aankomen bij het project.
De laatste keer de laatste keer de kinderen horen zingen en bidden.
De laatste keer de kinderen ontbijt geven.
De laatste keer met de kinderen spelen.
De laatste keer met de kinderen knuffelen.
De laatste keer gezellig hangen met de jongeren.
De laatste keer praten met de moeders.
De laatste keer lunch eten van het project.
De laatste keer met z'n allen zingen.
De laatste keer met z'n allen lachen.
De laatste keer met z'n allen huilen.
De laatste keer iedereen knuffelen.
De laatste keer weer met de auto terug naar het appartement.
De laatste keer de trap op naar het appartement.
De laatste keer de afwas doen.
De laatste keer plassen.

Pfffff.... Ben nog steeds aan het bijkomen van een intensieve avond in de gospel kerk. Vandaag zijn we eindelijk naar de kerk gegaan waar we op Mandeladag waren uitgenodigd door Pastor Peter. Het was nog even zoeken naar het juiste gebouw, het ligt midden in de Township en daar voelt het toch niet prettig om daar lang rondjes te rijden op zoek naar iets. Met hulp van Mabhele hebben we het gebouw gelukkig gevonden.

Wat een heerlijke dag vandaag. Toen ik opstond kwam het zonnetje net een beetje op en geen wolkje aan de lucht! Eindelijk weer een beetje warm worden!

Gisteravond hebben we heerlijk gegeten bij Peter en Daphne. De vrijwilligers van de andere projecten waren er ook allemaal. Daarnaast waren er een aantal jongens van de kerk. Het was erg gezellig en we zijn in verschillende speeches uitvoerig bedankt en opgehemeld. Heerlijk ontroerend allemaal. Moeilijk om te verwoorden in een blog..

Weer waren er geen kinderen vandaag, hoewel het weer toch een stuk beter was. Ook de elektriciteit deed het nog niet.. Dus we hebben de pingpong tafel neergezet en een leuk potje pingpong gespeeld. De regels voor pingpong zijn hier iets soepeler. Zo is het bijvoorbeeld niet noodzakelijk dat je de tafel gebruikt! Hihi!

Rond 10 uur zouden de vrijwilligers van de andere projecten bij ons komen kijken. We hebben ze wel even gebeld dat er geen kinderen en elektriciteit was, maar ze wilden toch graag even komen kijken. Daarna zijn we met hen naar het project Thamsanqa geweest. Dat zijn 4 huisjes waar kinderen zonder ouders worden opgevangen.

Het heeft hier vannacht ontzettend geregend en gewaaid. Zelfs met m'n oordoppen in had ik er last van! Er lag dan ook weer een flinke plas water voor de deur, we hadden zelfs moeite met het in de auto stappen. De wind maakte het erg onaangenaam. Ben blij met m'n wollen mutsje!

Toen we op het project aankwamen, was het daar opvallend stil. Het blijkt dat als het hier regent, de mensen hun huis niet uit komen en dus hun kind niet naar de opvang brengen. Er waren dus geen kinderen vanmorgen. Dus, daar stonden we dan.. We hadden er juist weer zoveel zin in. De tijd gaat veel te snel voorbij.. We krijgen nu eindelijk een beetje een band met een aantal mensen en we leren langzaam aan wat namen. En dan gaan we vrijdag alweer weg......

Vandaag was een echte Nederlandse dag, in elk geval als ik de reacties op ons weblog mag geloven.

We hebben namelijk de hele dag regen gehad en zoveel dat we weer een zwembad voor de deur hebben. Een plas van zeker 10 meter breed en 30 cm diep. Heel voorzichtig rijden, want onze auto is al bejaard en houdt niet van al dat water.

Eigenlijk was het een rustige en stille dag, want de regen heeft ons tegen gehouden om echt wat te gaan doen. In elk geval om er op uit te trekken. Vanessa en ik hebben eerst proberen uit te slapen, maar verder dan 6:45 ben ik niet gekomen. Verder de hele dag lekker binnen gezeten, wat spelletjes gedaan, naar de regen kijken en elk uur discussiëren of we toch niet moesten gaan kijken of de zondagmarkt er zou zijn. En elke keer namen we ons voor om nog even te wachten tot het wat minder regende (we wachten nog steeds).

Vroeg op vanmorgen om naar de haven te gaan voor een boottochtje. Bij het zetten van de wekker gisteren, had ik 8.00 uur vertrekken in m'n hoofd. Maar toen ik om 7.40 mijn haar aan het föhnen was, bedacht ik me dat we om 8.00 uur in de haven moesten zijn. De rit naar de haven is ongeveer 20 minuten, dus ineens hadden we ontzettende haast!

Bij de haven is het ook nog eens een doolhof. Er komen daar veel verschillende wegen samen, veel viaducten. Moet je naar boven, beneden, links of rechtsaf? Wat een stress!! Maar hé... We zijn in Zuid Afrika, dus: relax! Na een controle bij de douane en een telefoontje naar de man van de boottrip, kwamen we keurig op (Zuid Afrikaanse) tijd aan op de plaats van bestemming..

Eindelijk ben ik weer een dagje naar het project gegaan! Iedereen was blij dat ik er weer was. Ik heb het nog wel even rustig aan gedaan en me niet direct in het kindergeweld gestort. Ik ben samen met Jarco naar de Library gegaan om daar het laatste gedeelte van het plafond dicht te maken en de internetkabel te verleggen. Ook zijn we bezig geweest met het maken van een schuifbord waarop straks de kinderen zelf kunnen invullen welke dag, maand en datum het is. Dit was een idee van de Duitse vrijwilligers. Het bord is nog niet klaar, dus daar gaan we volgende week mee verder.

Wat een prachtige dag vandaag. Ik heb weer heerlijk kunnen werken, mensen mogen helpen en kennis mogen overdragen. Het valt me op dat ik de hele dag loop te lachen, dat is goed, toch?

Eerst even een samenvatting van de dag van Vanessa. Deze is samen te vatten in 1 woord: Sims.
Voor wie niet weet wat daarmee bedoeld wordt, ze heeft de hele dag op de bank gezeten met een computerspelletje.
Maar het gaat een stuk beter met haar, ze is vanmiddag mee geweest voor wat nieuwe klusspullen en dat ging heel goed. Morgen gaat ze dus gewoon weer gezellig mee naar het center.

Vandaag hadden we bezoek van een Be-more jongerengroep. Dit was een groep van jongeren in de leeftijd van rond de 16 jaar, die dus te jong om officieel vrijwilligerswerk te mogen doen, maar wel de interesse hiervoor.

Nou, daar ben ik weer. Na een moeilijke nacht en een korte ziekenhuisopname ben ik weer aardig op de been. Maar ik moet het de komende dagen nog even rustig aan doen.

Zoals Jarco gisteren schreef, heb ik al een paar dagen last van mijn darmen. Niet ongewoon voor toeristen in een land als Zuid Afrika. Maar sinds gisteravond ging de kramp in mijn darmen niet meer weg, het werd een continue hevige pijn wat zich ook doorzette naar mijn maag. Ik kon moeilijk slapen van de pijn en wist gewoon niet meer hoe ik moest zitten of liggen. Rechtop staan ging ook al niet. Ik hield niets meer binnen en nadat ik vanmorgen vroeg weer moest overgeven en er gewoon niks meer kwam, heeft Jarco ons contactpersoon, Laura, uit haar bed gebeld. Zij is direct in haar auto gesprongen en heeft ons naar de eerste hulp gebracht.

Vandaag is Vanessa te ziek om veel van de dag mee te maken. De afgelopen dagen had ze al veel last van haar darmen, maar vandaag ging het niet meer.

Na een zware start werd het haar rond 10:30 toch echt te veel en heb ik d'r teruggebracht naar ons appartement. Veel slapen en rust was het motto voor haar vandaag. Ook nu is ze al weer vroeg naar bed, om die reden een weblog van mijn hand.